Maandag 22 augustus 2016

Op 26 augustus neem ik deel aan de UltraTrail de Mont Blanc (UTMB). Ook wel het inofficiële wereldkampioenschap berglopen genoemd.

Zie ook http://utmbmontblanc.com

UTMB CCC-1Er zijn die dag verschillende wedstrijden. De langste is 172 km en de kortste 55. Ik loop de 100 kilometer.

Bij de andere lange wedstrijden die ik heb gelopen krijg je punten. Ik heb 8 punten. Voor de 172 kilometer moet je 9 punten hebben. Daar heb ik er dus net 1 te weinig voor en ik heb er meer dan genoeg voor de 100.

Met deze punten laat je je registreren. Dit jaar mag ik dus meedoen met 1899 anderen in deze wedstrijd.

De 100 km heet UTMB-CCC. Dat laatste voor de plaatsen die je aandoet. Ik start in Courmayeur, doe Champex aan en eindig in Chamonix.

Naast de 100 kilometer zijn er 6.000 stijg meters en 6.000 daal meters. Ik loop over twee collen van iets hoger dan 2.500 meter en ik mag er in totaal 26.30 uur over doen.

Het plaatje hieronder geeft mooi de typering van de wedstrijd aan.

UTMB CCC-2

Op deze website houdt vriend Henk Karman alle doorkomsttijden nauwkeurig bij waardoor mijn vorderingen te volgen zijn.

Ik heb er zin in en ben er klaar voor. Het is hopen op mooi weer en een beetje duimen kan geen kwaad. Mijn enige zorg is de hoogte. Vorig jaar heb ik hoogteziekte gehad tijdens de Grand 2 Grand en dat is geen pretje.

Zaterdag 20 augustus

Vandaag vanaf ons huis in Remondey bij La Salle (I) een trainingsronde gelopen. Gestart op 1.400 meter hoogte en via de bergen naar 1.825 meter.

Het ging goed. De start ging prima en door de regen was de lucht zeer zuurstofrijk. Dat helpt. We zijn wel doorweekt, want het heeft de gehele route geregend.

Tot aan het hoogste punt gerend en gewandeld zonder stokken. Bergaf wel de stokken gebruikt omdat door de regen, de stenen op het pad te glad waren.

Gemiddeld 5 km/u. Ben erg tevreden voor een eerste dag.

Zondag 21 augustus

Vandaag gaan we naar een gebied voorbij La Thuille. Ik heb een route van 13 kilometer uitgezet richting de Punto di Chiacchia. We starten dan op 2.000 meter hoogte en lopen naar 2.500 meter hoogte.

Na meer dan een uur rijden zijn we er. We pakken onze spullen en gaan op pad. Voor we het goed en wel in de gaten hebben gaan de windjacks aan. Het waait te hard en we koelen te snel af.

CCC-foto1

De route is mooi. We lopen langs bergranden en over prima paden. We lopen over ruig terrein en langs bergmeren. Er ligt zelfs nog sneeuw.

Ik experimenteer met de bevestiging van mijn GoPro. Ik wil 'm graag voor het grijpen hebben en er tijdens het lopen ook geen last van hebben. Uiteindelijk vind ik de beste middenweg.

Ook vandaag lopen we vast. We kunnen de route niet meer vinden. We zien geen stapels stenen meer (de traditionele manier van route aangeven) en zien ook geen geschilderd "14" teken. Daarnaast wordt het gevaarlijk omdat we alleen nog maar over hellingen met losse stenen lopen. We glijden soms meters naar beneden. De kans op fouten is te groot. Wat we wilden is gelukt. We wilden tot boven de 2.500 meter komen en uiteindelijk werd dat 2.588 meter.

We voelen ons ook op deze hoogte goed, maar merken wel dat we meer inspanning moeten leveren om vooruit te komen.

CCC-foto2

We keren om en hebben het koud. We zijn blij als we weer bij de auto zijn op 2.000 meter en daar blijkt het maar 11 graden te zijn. Op 2.500 meter hoogte zal het ongetwijfeld nog kouder zijn geweest.

Maandag 22 augustus

Vandaag doen we het rustig aan. We dalen naar Morgex. Het is een afstand van 4,5 kilometer en een hoogteverschil van 500 meter.
Het is warm als we weggaan, maar nog veel warmer als we de berg weer op moeten. Het is vandaag niet zozeer wennen aan de hoogte of inspanning. Het is wennen aan de warmte.

We lopen langs verschillende mooie dorpjes en soms lijkt het alsof je bij mensen door de tuin loopt, terwijl het toch de officiële route is.

CCC-foto3

We lopen alle kilometers binnen het kwartier en daar ben ik heel tevreden over.

Dinsdag 23 augustus

We rijden naar een dorpje hier op de berg en parkeren de auto. Zo starten we vandaag op 1.600 meter hoogte. Daarna gaan we het bos in. Het is geen technisch moeilijke route. Het gaat wel flink omhoog. We moeten nog wat improviseren als we houthakkers tegenkomen die de weg blokkeren, maar uiteindelijk gaat ook dat goed.

Via de Col de Bard (2.180 meter) komen we uiteindelijk op de Col de Fetita aan. De GPS geeft aan dat we op meer dan 2.600 meter hoogte zitten. Dat is hoger dan we met de UTMB gaan. We voelen ons ook op deze hoogte goed.

CCC-foto4

We eten wat en rennend gaan we de berg af. Inmiddels is het dan al flink warm. In de auto geeft de thermometer 29,5 graden aan. Niet vreemd dat we behoefte aan zout hebben. Het duurt dan ook nog wel even voor we weer helemaal op krachten zijn.
Uiteindelijk hebben we 15 kilometer afgelegd met een gemiddelde van 4 km/u.

Woensdag 24 augustus

Vandaag hebben we Chamonix bezocht. Daar is een grote sportbeurs en daar start ook de wedstrijd van 172 kilometer. We bezoeken het plein van de start en zien de grote groep hardlopers die inmiddels al is aangekomen. De stad ademt sport!

De sportbeurs is de moeite waard. Alle grote merken uit de trail wereld zijn er en daarnaast zijn er vertegenwoordigers van andere trail evenementen die hun wedstrijden aanprijzen.

Het is warm. Het is 26 graden en dat is wennen. De UTMB-organisatie stuurt sms berichten waarin zij aangeeft dat er vrijdag op verschillende plekken 32 graden wordt verwacht.

Via de Mont Blanc tunnel naar Courmayeur en daar in hotel Crampon onze intrek nemen. Hier slapen we twee nachten voordat ik van start ga.
Het hotel ligt op een paar honderd meter van de start. De boog van de start staat er al en alleen al daardoor komt de race steeds dichterbij.

Donderdag 25 augustus

Het is een luie dag. Het is echt wachten tot ik mag starten. We bezoeken het dorpscentrum en aan het einde van de middag gaan we naar het sportcentrum. Daar laat ik mijn bagage controleren, krijg ik mijn startnummer en Karen haar begeleiders pas.

Onderweg zijn er 3 plekken waar ik haar mag zien als begeleider. Zij kan als toeschouwer op alle plekken komen, maar op 3 plaatsen als begeleider. De eerste plek is na 55 km, de volgende na 72 en de laatste na 85 km. Het wordt voor haar dus ook een zware nacht.
Van plek naar plek reist zij per bus. Er rijdt namelijk een speciale bus tijdens deze wedstrijd langs alle verzorgingsplaatsen van de wedstrijd.

Alles staat klaar, ik heb mijn startnummer. Karen haar spullen zijn gepakt en zij heeft haar begeleiderspas. Het is tijd om te gaan en morgen om 09.00 klinkt het startschot! Ik ben er klaar voor en heb er zin in.

CCC-foto5

Vrijdag 26 augustus

Het is zover. Na maanden van voorbereiden is de dag daar. Over 3 uurtjes ga ik van start in de UTMB-CCC. 101 kilometers wachten op mij.

Het was een onrustige nacht. In mijn slaap ben ik al tenminste 10 keer over de finish gegaan en zeker al 30 bergen beklommen. In mijn dromen klopt het dus allemaal, nu alleen nog doen.

Op Karen wacht ook een heel lange dag (en nacht). Zij is mijn "accompanying person" tijdens de wedstrijd. Er zijn 3 punten waar ik haar georganiseerd kan treffen. Dat is na 55, 72 en 83 kilometer. Daarnaast natuurlijk bij de finish.
Zolang ik onderweg ben, is Karen dus ook onderweg en dat betekent dat ook zij tot tenminste morgen 12 uur wakker zal zijn.

Om halfnegen gaan we naar de start net buiten het centrum. Karen neemt haar plaats langs het parcours in, zodat zij mij later voorbij kan zien lopen.

Zoals dat gaat bij dit soort wedstrijden, gaat het er erg gemoedelijk aan toe. Er zijn 3 startvakken die elk een kwartier na elkaar starten. In het startvlak is het een beetje kletsen, foto's maken, gespannen zijn en met elkaar aftellen. Familie en vrienden van de lopers staan langs de kant van het startvak en iedereen wacht rustig op de start.

Om 09.00 gaat de eerste groep weg met meteen het gas er vol op.
Wij schuiven allen naar voren net voor de startlijn en een kwartier later zijn wij aan de beurt. Hier hetzelfde...meteen het gas vol open. Ik loop mijn eigen tempo, stop om Karen een laatste kus te geven en dan ben ik echt onderweg.

Ik heb mijn GoPro camera bij mij en neem mij voor foto's en filmpjes te maken onderweg. Dat is maar ten dele gelukt. Uiteindelijk wint de vermoeidheid het van de behoefte om foto's en films te maken.
Bij de start lukt het nog.

start 1start 2

start 3start 4

Via het centrum gaan we de heuvels in. De eerste paar kilometer via asfalt en dan wordt het een breed bospad, een smal bospad en uiteindelijk een geitenpaadje.

Wat ik al wist uit eerdere verslagen van de CCC is dat het vanaf dat moment "file lopen" is. Dat klopt. Je loopt heel dicht op elkaar want je kunt nauwelijks inhalen. Het is af en toe gevaarlijk omdat er altijd wel iemand is die met zijn stok niet goed prikt en die zwaait vervolgens gevaarlijk naar achteren. Zo heb ik ook zelf mijn achterbuurman een paar keer in zijn bovenbeen geprikt.

We komen het bos uit en gaan dan echt de bergen in. Wat ik dan zie is echt ongelooflijk en verbaast ook anderen (ik hoor de nodige "ooh's" en "aah's"). Er gaat een lange kolonne van mensen, als waren het mieren, de berg op. Je kunt al veel bochten zien liggen en het ziet er prachtig uit. Je kunt ook meteen zien waar je nog naartoe gaat en dat is even slikken.

Het gaat echt heel erg steil omhoog. Dat was te verwachten, want tot het 1e checkpoint is het 10 kilometer en dan zijn we al 1.435 meter gestegen! Het moet dus wel steil de berg op gaan.

Daarnaast is het al warm, heel erg warm. Ik ben er goed aan gewend door de week die we hier al zijn, maar desondanks is het nog steeds heel erg warm. Dat wordt nog een hele uitdaging om deze berg te beklimmen.

file lopen 3 file lopen 4file lopen 5

Net als veel anderen hang ik aan mijn stokken en elke stap prik ik met mijn stok bij. Zo maak ik optimaal gebruik van handen en voeten. Het werkt, want ik kan het tempo goed volgen.

Een paar uur later ben ik boven op de Tete de La Tronche en ben blij dat ik er ben. Ik voel me goed. Dat komt ook omdat ik nu weet de grootste stijging te hebben overbrugd.

tete de la tronche

Boven op de berg staat een container en 2 begeleiders. Zij schenken water en wat cola. Ik laat mijn flessen bijvullen en ga vervolgens naar het volgende checkpoint; 5 kilometer verder.

Het gaat bergaf en het gaat hard. Ik probeer mijn tempo goed te doseren, maar soms word je gewoon opgeduwd door anderen die nog sneller willen.

Ook hier lang niet altijd de ruimte om een ander te passeren en in alle eerlijkheid heb ik er geen zin in om voor iedereen die sneller gaat dan ik te stoppen. Ik loop tenslotte dezelfde race als zij.

In refuge Bertone is het een drukte van belang. Er staan een paar boerenschuren en daartussen is een ongekend druk verzorgingspunt. Er wordt water geschonken en je kunt er soep krijgen.

Ik weet dat ik met deze hitte en inspanning mijn zout op pijl moet houden. Daarom heb ik altijd 1 borstfles met water en 1 borstfles met water aangevuld met een poeder om sportdrank te maken. Daarnaast neem ik nog een zouttablet en een kop soep. Het doet me goed.

Ik houd kort pauze en ga op pad; op naar Refuge Bonatti.

Ook nu gaat het via geitenpaadjes maar er is al wat meer spreiding in het veld. Daardoor is de druk om te worden ingehaald wat minder en dat geeft toch rust. We gaan nu vooral berg af. Daar moeten de spieren weer even aan wennen, maar dan gaat het weer. Ik loop hard waar ik dat veilig vind en waar ik er zin in heb. Vertrouw ik het niet, dan wandel ik. Het gaat mij niet overkomen dat ik uitval met een verzwikte enkel of erger.

Bonatti is leuk. Hier komen namelijk de hardlopers bij de wandelaars. De UTMB is er ook als TMB. Je kunt een tocht volgen van ongeveer 160 kilometer rondom de Mont Blanc als lange afstand wandelpad. Helaas volgen veel wandelaars de route in de andere richting van de hardlopers. Het effect is dat de wandelaars meestal van het pad vluchten omdat er een groep renners op ze afkomt.

Bonatti is dus leuk omdat de sfeer veel meer ontspannen is dan Bertone. Misschien omdat er al meer spreiding in het veld is. Misschien omdat er andere mensen helpen.

Ik vul mijn flessen en neem een ORS. Dit is nieuw voor mij maar vorig jaar heb ik bij de Al Andalus Ultra Trail een infuus gekregen om daarmee vocht en zout aan te vullen. Tip van de dokter bij de AAUT: ORS komt dichtbij een infuus.
Ik neem een ORS en het doet me goed. Ik weet dat ik dan al heel veel zout ben verloren. Het is dan ook ongelooflijk warm (meer dan 30 graden) en berg op en af rennen vraagt "best wat inspanning".

Ik eet wat crackers en neem een chia gel (aanrader).

Op naar Arnouvaz. Ook nu gaat het omhoog en (vooral) omlaag. Zeker omlaag is het oppassen. De paden zijn smal en "technisch". Er zijn veel scherpe stenen en korte bochten. Voor je het weet heb je een steen gemist. Daarnaast is soms de afstap op een pad erg groot en ook dat vraagt om concentratie. Je moet het hoofd er dus goed bijhouden.

De route is prachtig. We lopen langs berghellingen, zien rivieren, oude boerderijen en veel koeien. Alles dat ik mij voorstel bij een traditioneel "Oostenrijks landschap" komt hier voorbij.

Ik ben extra gemotiveerd om Arnouvaz te halen omdat Karen gaat proberen daar voor mij te zijn.
Als ik er bijna ben zien we elkaar. Het is dus gelukt en ik ben heel erg blij haar te zien. We kletsen wat over de warmte en de route. Karen vertelt over haar busreis om hier te komen. Dat is zo mogelijk nog zwaarder dan over deze bergen lopen. Ze heeft er meer dan 3 uur over gedaan om hier te komen.
Alleen al in Courmayeur opstappen was boeiend. Er waren gewoon geen bussen. En elke 10 minuten werd er wel gezegd dat het nog 10 minuten zou duren. Uiteindelijk duurde het bijna een uur.

arnouvaz 1 arnouvaz 4arnouvaz 5
arnouvaz 2
arnouvaz 3

Karen mag niet mee de verzorgingstent in (dit is namelijk geen officiële plaats waar we elkaar mogen ontmoeten), dus ik ga alleen, vul flessen, neem soep, eet brood en zie haar dan weer buiten. Bijpraten en dan door. De volgende berg op. De 2e berg van meer dan 2.500 meter hoog. Nu zijn er 800 hoogtemeters te overwinnen en het is echt heel erg warm geworden (later blijkt meer dan 32 graden).

Hier dezelfde stroom "mieren" de berg op. Voor het eerst dat de stroom als "zombies" achter elkaar aan loopt. Er wordt niet gesproken! Alle energie gaat naar het lopen en niet naar het praten.

Het gaat langzaam. Ik kan het tempo goed volgen, maar neem ook 3x een korte pauze. Even het gewicht van armen en benen en ook even om je heen kijken en de natuur in je opnemen (anders heb ik alleen maar de schoenen gezien van diegene die voor mij loopt en niets van de prachtige omgeving). Ook hier is het wonderschoon en geniet ik ervan.

Enkele uren later ben ik boven op de berg. Ik sta dan op de Grand col Ferret. Ik ben ontzettend blij. Niet alleen omdat ik er ben maar ook omdat hier een beetje wind staat. Er staat namelijk de gehele dag geen wind en dus ook geen verkoeling. Ik geniet even van de koelte en laat dan deze 2e 2.500 meter hoge berg achter me. De hoogste bergen heb ik dan gehad. Ik heb geen hoogteziekte gekregen en dat doet me goed want de andere 4 bergen zijn wat lager.

Hier geen verzorgingspost. Wel een checkpoint. Dat is overigens op elke bergtop zo, blijkt later. Er staan altijd wel mensen van de organisatie met een scanner klaar. Het startnummer wordt gescand en meteen is daardoor jouw positie in het klassement bekend en wordt er een voorspelling gedaan van jouw volgende aankomsttijd.
Diegenen waarvoor je de sms-service hebt geregeld ontvangen dan onmiddellijk een sms bericht met die informatie. Topservice!

Ik ren de berg af. Het zijn wat bredere paden die steeds smaller en steeds technischer worden. Na 4 kilometer een waterpunt (bij La Peule) waar ik de flessen vul en dan door naar La Fouly. Voor mijn gevoel een belangrijk punt omdat ik er dan "een marathon" op heb zitten.

grand col ferret

Het is berg op en af maar wel glooiend. De paden zijn ontzettend smal en vaak nogal technisch. Tempo maken gaat prima, maar inhalen of ingehaald worden is nogal risicovol.
Daarnaast loop ik zo hard ik kan, maar toch schieten de kilometers niet op. Het duurt lang voordat ik in La Fouly ben.

La Fouly is een Zwitsers plaatsje en het dorp staat volledig in het teken van de UTMB. Het dorp is uitgelopen om de lopers aan te moedigen, er zijn waterfonteinen gemaakt om je af te koelen en het is er gezellig. De verzorgingstent is een leuke chaos. Ik neem bouillon, vul de flessen en neem tenslotte een handje brood mee naar buiten. Het is mij te warm in de tent. Ik eet het buiten op een grasveldje op.

Ik stuur Karen een sms bericht waar ik ben en ga dan verder.

Daarna is het heel erg lang de rivier volgen. Het gaat glooiend op en neer over wegen en brede paden. Aansluitend berg op en weer berg af. Het gaat snel, want ik kan hier al wandelend flink tempo maken. De meeste mensen om mij heen wandelen. De echte snelle renners zijn al voor ons uit en ik zit in de groep die hardloopt en wandelt en uiteindelijk wandelt en hardloopt als de kilometers vorderen.

We komen door typisch Zwitserse dorpjes en ook hier veel enthousiaste bewoners. Het doet goed. Om de een of andere reden krijg Ik opeens zin in thee. Ik weet niet waarom, maar ik heb er ontzettend zin in. Hoe het kan weet ik niet, maar binnen een half uur biedt een bewoner van een dorpje mij thee aan. Daar maak ik graag gebruik van en is het een wijze les voor de rest van de wedstrijd. Thee gaat er gedronken worden...

Om in Champex-Lac te komen moeten we weer een berg op en wat voor een. Er komt geen einde aan. Het gaat maar door. Inmiddels lopen we dan al met onze hoofdlampjes op en je kunt bergop een lange stroom aan lichtjes zien gaan. Je kunt dus ook zien waar je heen gaat en daar wordje niet altijd vrolijk van.

Het is en blijft heel erg warm. Ik loop dan ook nog steeds in korte broek en T-shirt. Geen enkele behoefte aan meer kleding.

Rond een uur of 9 ben ik in Champex-lac. Karen wacht mij al buiten het dorp op en samen lopen we naar de verzorgingstent. Daar mag zij nu ook in samen met mij.

champex 1 champex 2

Helaas blijft zij "2e rang". Zij mag bijvoorbeeld wel voor mij eten halen, maar mag er zelf niets van eten. Ze mag de tent pas in als ik er ben (ik begrijp dat, want anders wordt het heel druk) maar moet per se via een andere entree de tent in en de tent uit. Bij alles dat zij te eten of drinken haalt wordt getoetst of het wel voor de loper is die zij begeleidt. Ik vind dat ver gaan. Ook de organisatie weet dat de begeleider dezelfde uren maakt als de loper en een beetje voeding voor de begeleider vind ik logisch.De busreis voor haar was een drama: 5 uur om van Arnouvaz naar Champex Lac te komen. 2x overstappen, veel wachten, door de Mont Blanc tunnel (op letterlijk de drukste dag van het jaar) en dan weer overstappen.
Na een uur wachten en 4 uur reizen toch gelukt. Toch op tijd aangekomen in Champex.

Ik ben blij dat ik Karen als begeleider heb. Ik ben er niet heel erg goed aan toe. Ik heb het heel erg warm ondanks dat het buiten al is afgekoeld en ik ben helemaal kromgetrokken van het bergbeklimmen met wandelstokken. Een gezellig gesprek zit er dan ook niet in.

Karen regelt alles: de bouillon (meerdere koppen), het brood (meerdere sneetjes), pasta (veel pasta weinig saus) en thee, veel thee met veel suiker. Na een kwartiertje begin ik weer mens te worden, ontspannen de spieren wat en kom ik figuurlijk weer op adem.
Buiten lig ik nog een minuut of 5 op een bed van houtsnippers en kan zo een beetje ontspannen. Ik koel dan ook meteen flink af en voordat ik ga trek ik een shirt met lange mouwen aan.

champex 3champex 4
champex 5

Tijd om te gaan. Een zoen voor Karen en op pad. Op naar de volgende berg. Ik ben er klaar voor en ik ben blij dat het nacht is. Ik vind lopen in de nacht heerlijk en na een dag als vandaag al helemaal omdat het afkoelt.

Na Champex-Lac gaat het een flink aantal kilometers glooiend door het terrein. De paden zijn breed en niet te technisch. Het is wel goed oppassen. Het is tenslotte aardedonker en al te fit ben ik ook niet meer. Ik ben dan tenslotte al 12 uur aan het sporten en heb dan al drie bergen achter de rug.

We gaan bergop en hier herhaling van eerdere beklimmingen. Een lange sliert lampjes die via veel bochten de berg op gaat. Een zwijgzame colonne van lopers. Heel veel gehijg en gesteun. Veel lopers die in de bochten gaan zitten om op adem te komen. Veel getik van zwaar belaste wandelstokken.

Ik stop ook nu 3 keer. Dat is elke keer maar een paar minuten, maar het geeft mij net het herstel om met voldoende krachten verder te gaan. Bergop haal ik dan ook de meeste lopers in.

In La Giete weer een checkpoint boven op de berg. Prachtig gedaan. Een houten schuur met partytent. Veel lichtjes en veel gezelligheid. Daarna is het 5 kilometer de berg af en dat is geen pretje. Het is een heel technisch parcours. De stenen zijn scherp en de afstap is groot. Het is ontzettend opletten. Er is niemand die hier rent. Het is niet te doen. Overdag zou ik het al lastig vinden, laat staan zo in de nacht.

Afdalen op deze manier is een ontzettende aanslag op knieën en bovenbenen. Onder andere dat maakt deze wedstrijd zo bijzonder. Bergop is het een aanslag op de kuiten en bergaf op knieën en bovenbenen. Als je dan ook nog weet dat er geen enkel pad horizontaal loopt, dan mag duidelijk zijn dat het lichaam flink wordt belast.

In Triënt zie ik Karen weer na 72 kilometer en we doorlopen dezelfde routine. Zij regelt eten en drinken (nu met ORS) en ik probeer bij te komen. Het is dan inmiddels midden in de nacht (zo rond half 3) en ik voel mij beter dan bij 55 kilometer. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat er nu geen zon is.

Ik kan zowaar nog een beetje kletsen en ook nu probeer ik buiten wat te rusten. Dat is niet al te gemakkelijk op het koude asfalt, maar het is nog altijd beter dan in het natte gras.

We nemen weer afscheid en ik zie Karen over 11 kilometer bij ons laatste officiële ontmoetingspunt.

Trient

Buiten het dorp is het eerst een kilometer glooiend over een breed stenen pad en dan de berg op. Het is niet gewoon hoe steil het omhoog gaat. De rij lichtjes lijkt oneindig door te gaan en soms weet ik niet meer of ik naar een lampje of naar een ster kijk. Het houdt niet op.

Ik rust enkele keren. Het is niet te doen. Ik voel mij redelijk maar wordt allengs steeds lichter in mijn hoofd. De chia gel die ik neem helpt niet. Het enige dat ik kan doen is rusten.

Op de top weer een checkpoint bij Catogne en dan de berg af. Ook nu weer erg technisch en voor het eerst moet ik ook bergaf mijn rust nemen. Tijdens de rust eet ik wat noten en hoop op herstel. Dat blijft uit.
Het gaat scherp naar beneden en soms zijn de bochten zo scherp dat er speciale hekken met alarmlichten zijn neergezet om te voorkomen dat lopers doorschieten en de afgrond in rennen.

Het is slopend om de berg af te komen. Mijn voeten zijn al kilometers helemaal beurs maar dat maakt mij niet uit. Het zijn de grote afstappen die je moet doen op de scherpe stenen die de energie weghalen. Bergaf lijkt vaak gemakkelijk maar na 80 kilometer vraagt dat veel concentratie.

In Vallorcine zien Karen en ik elkaar weer en ook nu soep, thee en wat brood. Op een bankje een beetje rusten en dan verder. We spreken af elkaar bij de finish weer te zien. We zijn beiden moe. Ook Karen. Zij is tenslotte nu ook al 24 uur op! Om 06.15 nemen we afscheid.

Vallorcine 1vallorcine 2

Vanuit Vallorcine gaat het glooiend omhoog. In de eerste paar kilometer win ik 200 meter hoogte. Het is dan al licht en hoe het kan, kan het, maar de zon geeft meteen heel veel warmte.
Tenslotte sta ik aan de voet van de laatste berg en sta te tollen op mijn benen. Ik ben duizelig en voel me echt niet goed. Ik ga zitten en probeer op adem te komen en te herstellen. Het is wat ik beleefde op de laatste berg alleen nu heftiger.

Voor mijn gevoel is mijn lichaam uitgeput en in slaap. Geestelijk ben ik er wel bij, maar lichamelijk is er geen reserve meer. De vraag is wat te doen? Ik wil ontzettend graag finishen, maar ik weet ook dat ik nog 650 meter omhoog moet over 4 kilometer afstand. Daarnaast weet ik dat het moeilijk wordt om binnen de gestelde tijd te finishen. Dit maakt het extra zwaar. Daar moet ik echt mijn best voor doen.
De vraag is of ik dat zonder grote risico's ga redden. Wat als ik flauwval of niet goed wordt? Hoe kom ik dan de berg af? Wat als je echt valt op een traject met veel stenen? Wat te doen?

Ik kan niet anders dan te kiezen met het hoofd en niet met het hart. Het herstel blijft te lang uit en ik besluit niet te gokken. Ik meld mij bij de verkeersregelaars die de lopers helpen de doorgaande weg over te steken en geef hen aan dat ik graag terug wil naar Vallorcine en mij terugtrek uit de wedstrijd.

Zij melden mij af bij de race organisatie en vragen een passerende automobilist mij naar Valllorcine te brengen. Ik heb Karen dan al gebeld en we zijn er beiden droevig van. Ik was zo dichtbij de finish en er zit een laatste berg letterlijk in de weg. Ik wilde zo graag finishen, maar het is onverstandig door te gaan. Geen enkele medaille is het waard te gokken met mijn gezondheid.

In Vallorcine stap ik in de bus en in Chamonix treffen Karen en ik elkaar. We zijn droevig, moe en koud. We hebben het over de reden waarom ik mij terugtrek en we vinden het beiden een goed besluit.

klaar 1

Met de bus naar Courmayeur en daar onze auto ophalen. Er is geen reden meer om hier te blijven. We gaan naar de Dolomieten.

Tijdens de rit daar naartoe en de dagen erna hebben we het nog heel veel over de wedstrijd en mijn terugtrekken.

Het was een genot om samen met Karen deze wedstrijd te beleven. Ik was enorm blij met haar verzorging en het is heel erg fijn om tijdens zo'n lange wedstijd een bekend gezicht te zien die er voor jou is.

Ik vind het nog steeds ontzettend jammer dat ik de wedstrijd niet heb afgemaakt. Aan mijn motivatie lag het niet.
Ik sta nog steeds achter mijn besluit om bij kilometer 88 uit de wedstrijd te stappen. Ik ben van menig er goed aan te hebben gedaan. Dat gevoel wordt wel versterkt door het feit dat ik weer wat grenzen heb verlegd.

Ik had al eerder 88 kilometer non-stop gelopen (dodenmars in België) maar nog nooit in de bergen.
Ik had nog nooit 5 bergen beklommen en 5.300 stijg- en 5.100 daal meters overwonnen in 1 dag
Ik had al eerder 22 uur gesport in de hitte (Grand 2 Grand in de USA) maar niet eerder in de combinatie met de hoogtemeters.
Niet eerder deed ik dat overdag allemaal bij meer dan 30 graden

Al met al was het een prachtig avontuur en ben ik er trots deelnemer te zijn geweest van deze wedstijd. Ik heb van de voorbereidingen en de wedstrijd genoten en ben blij het met Karen samen te hebben gedaan.

Ik weet ook dat ik deze wedstrijd niet meer ga doen. Ik heb het er niet nog een keer voor over om een gehele vakantie van 3 weken in het teken van een wedstrijd van 1 dag te zetten. Ik wil dat Karen ook niet meer vragen.

Wat ik wel weet is dat ik die laatste berg toch een keer over ga. Ik weet nu al dat ik de route van Vallorcine naar Chamonix een keer ga doen. Het voelt niet als "unfinished business" maar wel als het toevoegen van dat laatste stukje belevenis aan deze prachtige wedstijd.

Te zijner tijd komt dat laatste deel vast nog wel als een "ps." op deze pagina.

Lessons learned:
• Vorig jaar kreeg ik tijdens de Grand2Grand hoogteziekte. Daarom dit jaar voor de UTMB-CCC een week eerder vertrokken naar Italië. Appartement gehuurd op 1.400 meter hoogte en aansluitend elke dag de bergen in tot 2.600 meter hoogte. Dat heeft absoluut geholpen.
• ORS neem ik voortaan mee. Het helpt echt.
• Ik blijf het herhalen (zie ook mijn andere wedstrijden): P20 is de beste zonnebrandcrème die ik ken. Ik beveel het van harte aan. Ook deze keer weer 's ochtend ingesmeerd, de gehele dag sporten in de volle zon (en heel veel transpireren) en geen plekje huid geïrriteerd door de zon. Het is een wonderlijk goedje
• Drymax sokken. Met afstand de beste sokken die ik ooit heb gehad. Ik heb met veel sokken geëxperimenteerd, maar deze zijn absolute topklasse. 88 kilometer op gelopen onder zware omstandigheden. Geen enkele blaar! Geen enkele huidirritatie!
klaar 2
• Black diamond wandelstokken. Ook deze keer veel kilometers met mijn volle gewicht op gehangen bergop. Geen piepje, geen kraakje en superlicht.
• Chia gels zijn goed. Veel beter dan gewone gels. Gewone gels die warm worden, smaken als een soort warme jam. Ik kan daar niet tegen. Gels met Chia hebben dat ook, maar hebben ook nog een "bite" door de zaadjes en dan smaakt het toch anders. Ik kon ze in Nederland niet vinden en heb ze in Engeland gekocht.
• Thee is magisch. Goed voor de maag, de suiker geeft energie en het is gewoon lekker. Voor mij een echte "eye opener".
• Als je kunt, vraag dan iemand mee, die dicht bij je staat en ook zelf heel goed snapt hoe een ultrasporter zich voelt. Ik heb het geluk een echtgenote te hebben die zelf ultraloper is en dat heeft mij tijdens deze wedstrijd enorm geholpen. Zij snapt heel goed dat ik niet veel zeg tijdens een rustpauze, vraagt hoe het gaat en weet dan genoeg. Het helpt!

 

De UTMB-CCC
• Het is druk. 1.900 deelnemers bij de CCC over geitenpaadjes is heel erg veel. Na een kilometer of 20 ontstaat er ruimte.
• Er is meer dan voldoende water. In de bergen zijn er behoorlijk wat waterpunten en diegene met drinkwater, worden door de organisatie met een bord als waterpunt aangegeven.
• Het is voor de lopers goed georganiseerd. Er is op alle punten water, cola en bouillon. Op de helft van de verzorgingsplaatsen is er ook nog brood, TUC, koekjes, chocolade, fruit en op 1 punt ook nog een pasta maaltijd.
• Voor de accompanying person is er feitelijk niets geregeld. De busreizen duren uren en op de verzorgingsposten is er niets voor de begeleiders. Uiteindelijk op 72 en 84 kilometer kan de begeleider wat drinken, soep en brood kopen. Neem je een begeleider mee, neem dan ook zelf eten en drinken mee.
• Het is zwaar. Het gaat voortdurend bergop en bergaf, de paden zijn smal en vaak erg technisch. Lichamelijk verslappen is onverantwoord en geestelijk er niet bij zijn leidt tot ongelukken.
• Het parcours is zwaar, maar het venijn zit in het weer. Je weet niet wat voor een weer het wordt tijdens de wedstrijddag. Je moet verplicht veel uitrusting meenemen en die helpt je tegen alles tussen extreme hitte tot aan extreme koude/sneeuw. In mijn jaar was het dus de extreme warmte. Nu is 32 graden niet heel erg bijzonder, maar wel in combinatie met het parcours en de afwezigheid van wind.
• Op mijn afstand heeft 35% dit jaar de eindstreep niet gehaald. Dat zegt genoeg dat dit een wedstrijd is met een grote diversiteit aan omstandigheden die van invloed zijn of je het redt of niet.
• Het is een eenzame race. Tijdens het lopen is het stil, maar ook in de checkpoints is er geen contact tussen de lopers. Ik ben bij dit soort ultraraces anders gewend. Dan is er juist bij de checkpoints veel contact en vaak onderweg ook en dat waren ook zware wedstrijden.
• Het publiek is fantastisch. Maakt niet uit wie je bent en hoe snel je bent. Je wordt aangemoedigd door iedereen en in alle talen. De veel te harde koebellen die worden gebruikt vervelen nooit!
• Ik vind het een aanrader om deel te nemen. Heb je voldoende punten om je te kunnen inschrijven, probeer ertussen te komen. Het is een prachtige wedstrijd.

Lessons learned (in English)
• Last year, during the Grand2Grand race, I got altitude sickness. Therefore, this year for the UTMB-CCC we left one week before the race to Italy. We rented an Apartment at 1,400 meters altitude and went every day into the mountains up to 2,600 meters altitude. That has definitely helped.
• From now on I’ll take ORS with me. It really helps. It’s the next best thing to an IV.
• I keep repeating (see my other races): P20 is the best sun protector I know. I highly recommend it.
• Drymax socks. By far the best socks I've ever had. I've experimented with a lot of socks, but these are top class. 88 kilometers to run in harsh environments. No blister! No skin irritation!
• Black diamond poles. Also during this race, I hung with my full bodyweight for a lot of kilometers on the poles. No crack, no squeak and super light.
• Chia gels are good. Much better than ordinary gels. Ordinary gels, when warm, taste like a kind of warm jam. I can’t stand that. Gels with Chia have that taste too, but also have a "bite" because of the seeds and then it tastes different. I could not find them in Netherlands and got them in England.
• Tea is magical. Good for the stomach, sugar provides energy and it is simply delicious. For me a real "eye opener".
• If you can, ask someone to accompany you during the race, which is close to you and very well knows how an ultra-athlete feels. I am fortunate to have a wife who is an ultra-runner and that has helped me tremendously during this race. She understands very well that I did not say much during a break, she just asks how I feel and still knows enough to do the right thing. It helps!

Op 26 augustus 2016 nam Mario deel aan de CCC. De Trail duurde tot in de ochtend van 26 augustus 2016. Wij ontvingen SMS berichten telkens wanneer een doorkomstpunt door Mario was bereikt. Hieronder vindt u daarvan een overzicht. De foto's zijn bedoeld als impressie en komen uit eerdere edities.

SMS0-07-05  

Mario gestopt

Wij hebben op zaterdagochtend om 07:24 uur een bericht van Mario ontvangen waarin hij gemeld heeft na 22 uur waarin hij 85 km heeft afgelegd en vijf van de zes bergen te hebben beklommen te stoppen. De warmte en de hoogtes waren uiteindelijk te veel. Door misselijkheid was het risico om te vallen te groot. Mario is uitgeput maar hij maakt het goed. Nadere berichtgeveing volgt.
     
SMS-5-49   UTMB VallorcineGemiddelde snelheid over dit traject:
4,62 km per uur
     
SMS0-4-33   utmb CatogneGemiddelde snelheid over dit traject:
2,83 km per uur
     
sms-02-16   UTMB trientGemiddelde snelheid over dit traject:
4,92 km per uur
     
sms-02-09   UTMB La GiteGemiddelde snelheid over dit traject:
3,10 km per uur
     
Screenshot 20160826-220124  

100km-Ultra-Trail-du-Mont-010Gemiddelde snelheid over dit traject:
5,93 km per uur

     
SMS-8Screenshot 20160826-184649  

La FoulyGemiddelde snelheid over dit traject:  
6,00 km per uur

     
Screenshot sms6   grand-coll feret  Gemiddelde snelheid over dit traject:
2,78 km per uur
     
Screenshot sms5   trail-to-arnuva Gemiddelde snelheid over dit traject:
4,48 km per uur
     
Screenshot sms4   Refugio Bonatti Gemiddelde snelheid over dit traject:
5,25 km per uur
     
Screenshot 20160826-133708   2015-bertone-04Gemiddelde snelheid over dit traject:
4,76 km p.u.
     

CCC tete de la Tronc

  tete de la troncheGemiddelde snelheid over dit traject:
3,53 km per uur
     

Start CCC

 
  utmb start
G2G logo  AAUTlogo  logo-mds De ontwerper, bouwer en beheerder van deze website is:logo-2